മിക്ക കടയുടമകളും കുടിശ്ശികപ്പട്ടിക വലുതിൽനിന്ന് ചെറുതിലേക്ക് അടുക്കി നോക്കും. മുകളിൽ ആരുടെ പേരാണോ, അയാളെയാണ് ആദ്യം വിളിക്കുക. ഇത് സ്വാഭാവികമെന്ന് തോന്നും, ഇതുതന്നെയാണ് തെറ്റായ സ്ഥലത്ത് സമയം ചെലവഴിക്കുന്ന ഏറ്റവും സാധാരണ വഴി.
കാരണം വലിയ കുടിശ്ശിക സാധാരണ പുതിയതാണ്. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച അയ്യായിരം രൂപയുടെ സാധനം വാങ്ങിയ ആളുടെ പേര് പട്ടികയുടെ മുകളിലുണ്ടാകും — പക്ഷേ അയാൾ പണം തരും, കാരണം സംഭവം ഓർമ്മയുണ്ട്, വരവും തുടരുന്നു.
മൂന്ന് ഭാഗം, അതിലധികം വേണ്ട
കണക്കപ്പിള്ളമാർ കടത്തെ പല ഭാഗങ്ങളാക്കി തിരിക്കും. കടയ്ക്ക് മൂന്ന് മതി, കാരണം മൂന്നിലധികം ഭാഗമായാൽ നിങ്ങൾ അത് നോക്കുകപോലുമില്ല.
- ഈ ആഴ്ച — ഒന്നും ചെയ്യേണ്ടതില്ല, സ്വാഭാവികം.
- ഈ മാസം — ഒരു മൃദുവായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ മതി.
- അതിലും പഴയത് — നിങ്ങളുടെ സമയം ഇവിടെയാണ് പോകേണ്ടത്.
മൂന്നാമത്തെ ഭാഗം മിക്കവാറും എപ്പോഴും തുകയിൽ ഏറ്റവും ചെറുതാണ്. അതുതന്നെയാണ് അത് ഇത്രയും നാൾ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ കിടന്നതിന്റെ കാരണം.
പഴയ പണം എന്തുകൊണ്ട് നഷ്ടപ്പെടുന്നു
പണം പെട്ടെന്ന് നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല, പതുക്കെയാണ്. ആദ്യം ഉപഭോക്താവ് സംഭവം മറക്കുന്നു — എന്ത് വാങ്ങി, എത്രയായിരുന്നു. പിന്നെ കടയിലേക്കുള്ള വരവ് കുറയ്ക്കുന്നു, കാരണം കുടിശ്ശികയുള്ളപ്പോൾ വരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. പിന്നെ വേറെ കടയിലേക്ക് പോയിത്തുടങ്ങുന്നു. ഒടുവിൽ നിങ്ങൾക്ക് പണവും നഷ്ടം, ഉപഭോക്താവും നഷ്ടം.
പഴയ കടം വെറും പണമല്ല, ഒരു ഉപഭോക്താവുകൂടിയാണ്.
ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ, പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ്
ആഴ്ചയിൽ ഒരു ദിവസം നിശ്ചയിക്കുക — പലർക്കും ചൊവ്വാഴ്ച നല്ലതാണ്, കാരണം വാരാന്ത്യത്തിലെ തിരക്കില്ല. പട്ടിക പ്രായമനുസരിച്ച് നോക്കുക, ഏറ്റവും പഴയ അഞ്ചുപേരെ തിരഞ്ഞെടുക്കുക, അവരെ മാത്രം വിളിക്കുക. അഞ്ചിലധികം വേണ്ട — കൂടിയാൽ പണി വലുതായി തോന്നി അടുത്ത ആഴ്ച നടക്കില്ല.
ആഴ്ചയിൽ അഞ്ച് എന്നാൽ വർഷത്തിൽ ഇരുനൂറ്റി അറുപത്. മിക്ക ചെറിയ കടകളുടെയും ആകെ കടം ഉപഭോക്താക്കൾ ഇതിലും കുറവാണ്.