பெரும்பாலான கடைக்காரர்கள் பாக்கிப் பட்டியலைப் பெரியதிலிருந்து சிறியதாக அடுக்கிப் பார்க்கிறார்கள். மேலே இருப்பவருக்கே முதலில் அழைப்பு. இது இயல்பாகத் தோன்றுகிறது, இதுவே தவறான இடத்தில் நேரம் செலவழிக்கும் மிகச் சாதாரண வழி.
ஏனெனில் பெரிய பாக்கி பொதுவாகப் புதியது. சென்ற வாரம் ஐயாயிரம் ரூபாய்ப் பொருள் வாங்கியவரின் பெயர் பட்டியலின் உச்சியில் இருக்கும் — ஆனால் அவர் பணம் தருவார், ஏனெனில் நிகழ்வு நினைவிருக்கிறது, வருகையும் தொடர்கிறது.
மூன்று பிரிவுகள், அதற்கு மேல் இல்லை
கணக்காளர்கள் கடனைப் பல பிரிவுகளாகப் பிரிக்கிறார்கள். கடைக்கு மூன்று போதும், ஏனெனில் மூன்றுக்கு மேல் பிரித்தால் நீங்கள் அதைப் பார்க்கவே மாட்டீர்கள்.
- இந்த வாரம் — எதுவும் செய்ய வேண்டியதில்லை, இயல்பானது.
- இந்த மாதம் — ஒரு மென்மையான நினைவூட்டல் போதும்.
- அதற்கும் பழையது — உங்கள் நேரம் இங்கேதான் செல்ல வேண்டும்.
மூன்றாவது பிரிவு கிட்டத்தட்ட எப்போதும் தொகையில் மிகச் சிறியது. அதுவே அது இத்தனை நாள் கவனிக்கப்படாமல் இருந்ததற்குக் காரணம்.
பழைய பணம் ஏன் போகிறது
பணம் திடீரெனப் போவதில்லை, மெல்லப் போகிறது. முதலில் வாடிக்கையாளர் நிகழ்வை மறக்கிறார் — என்ன வாங்கினேன், எவ்வளவு. பிறகு கடைக்கு வருவது குறைகிறது, ஏனெனில் பாக்கி இருக்கும்போது வர தர்மசங்கடம். பிறகு வேறு கடைக்குப் போகத் தொடங்குகிறார். இறுதியில் நீங்கள் பணத்தையும் இழக்கிறீர்கள், வாடிக்கையாளரையும் இழக்கிறீர்கள்.
பழைய கடன் வெறும் பணம் அல்ல, ஒரு வாடிக்கையாளரும் கூட.
வாரம் ஒருமுறை, பதினைந்து நிமிடம்
வாரத்தில் ஒரு நாளை நிர்ணயியுங்கள் — பலருக்குச் செவ்வாய் நல்லது, ஏனெனில் வார இறுதிக் கூட்டம் இல்லை. பட்டியலை வயதின்படிப் பாருங்கள், மிகப் பழைய ஐந்து பேரைத் தேர்ந்தெடுங்கள், அவர்களை மட்டும் அழையுங்கள். ஐந்துக்கு மேல் வேண்டாம் — அதிகமானால் வேலை பெரிதாகத் தோன்றி அடுத்த வாரம் நடக்காது.
வாரம் ஐந்து என்றால் வருடம் இருநூற்று அறுபது. பெரும்பாலான சிறு கடைகளின் மொத்தக் கடன் வாடிக்கையாளர்கள் இதைவிடக் குறைவு.