पसलको दिन यसरी बित्छ: बिहान चार कुरा भनिन्छ, दिउँसो थप तीन, र साँझ सोध्दा दुई भएका हुन्छन्। भन्ने मान्छे झर्किन्छ, गर्ने मान्छेलाई अन्याय लाग्छ, र दुवै आ-आफ्नो ठाउँमा सही हुन्छन्।
कारण अनुशासन होइन। कारण यो हो कि काउन्टरमा उभिने मान्छेले दिनभरि बीस पटक अवरोध भोग्छ, र मौखिक निर्देशनसँग त्यो अवरोध पार गर्ने कुनै उपाय हुँदैन।
तीन कुरा जोडिनुपर्छ
- कसले — एउटा नाम, दुई होइन। दुई जनालाई भनिएको काम प्रायः कसैले गर्दैन।
- कहिलेसम्म — एउटा दिन। 'चाँडै' कुनै मिति होइन र त्यसलाई पन्छाउन कुनै मूल्य लाग्दैन।
- अहिले कुन अवस्थामा — बाँकी, चलिरहेको, कि सकिएको। यो नभए हरेक पटक सोध्नुपर्छ, र सोध्नु आफैँमा अविश्वास जस्तो सुनिन्छ।
तेस्रो बुँदा सबैभन्दा कम ध्यान पाउँछ तर सम्बन्धका लागि सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण छ। अवस्था देखिने ठाउँ भएपछि मालिकले सोध्नुपर्दैन र स्टाफले सफाइ दिनुपर्दैन — दुवैले एउटै सूची हेर्छन्।
सकिएको काम पनि देखियोस्
यो सानो कुरा हो र प्रायः छुट्छ। जुन प्रणालीमा बाँकी काम मात्र देखिन्छ, त्यहाँ स्टाफले जति काम गरे पनि सूची कहिल्यै खाली हुँदैन, र गरेको काम कतै नदेखिने हुन्छ।
सकिएको कामको इतिहास रहनु दुई कारणले उपयोगी छ — कसैले काम गरेको देखिन्छ, र कुनै कुरा कहिले गरिएको थियो भन्ने पछि खोज्न मिल्छ। दोस्रो कुरा स्टक वा पैसाको कुनै फरक खोज्दा प्रायः निर्णायक हुन्छ।
कस्ता काम सूचीमा राख्ने
सबै कुरा होइन। 'ग्राहकलाई हेर्नू' सूचीमा राख्नु आवश्यक छैन — त्यो दैनिक काम हो। सूचीमा त्यो राख्नुहोस् जुन एक पटक हुन्छ र नभएमा कसैले थाहा नपाउने सम्भावना छ।
| काम | सूचीमा? | किन |
|---|---|---|
| बिल काट्ने | होइन | दैनिक काम, आफैँ हुन्छ |
| चिनी अर्डर गर्ने | हो | एक पटकको, नभए थाहा हुँदैन |
| शनिबार स्टक गन्ने | हो | मिति चाहिन्छ, नाम चाहिन्छ |
| ग्राहकलाई फोन गर्ने | हो | नभएमा कसैलाई थाहा हुँदैन |
| दराज सफा गर्ने | प्रायः होइन | दैनिक, बानीको कुरा |
सूची छोटो राख्नु नै यसलाई काम गर्ने बनाउने उपाय हो। बीस कुराको सूची कसैले हेर्दैन; चार कुराको सूची सबैले हेर्छन्।
यो हप्ता एउटै प्रयोग गर्नुहोस्: दिनभरिका मौखिक निर्देशनमध्ये तीन वटा सूचीमा राख्नुहोस्, नाम र मितिसहित। हप्ताको अन्त्यमा ती तीन र बाँकी मौखिक निर्देशनहरूको अवस्था तुलना गर्नुहोस्। जवाफ आफैँ भेटिन्छ।