अनलाइन हुने कुरा उठ्नेबित्तिकै धेरै पसलेलाई ठूलो काम सम्झिन्छ — वेबसाइट, फोटो, विज्ञापन, कसैलाई पैसा तिर्नुपर्ने। र त्यही सम्झेर काम सुरु नै हुँदैन।
तर वास्तविक आवश्यकता त्योभन्दा धेरै सानो छ। ग्राहकले खोज्ने चार कुरा हुन्छन् — कहाँ छ, कहिले खुल्छ, फोन कति हो, र के पाइन्छ। यी चार कुरा कतै एक ठाउँमा भएपछि काम धेरै हदसम्म भइसक्यो।
पहिलो कुरा: भेटिनु
पसलको एउटा पृष्ठ हुनु भनेको ठेगाना हुनु हो। त्यो लिंक ह्वाट्सएपमा पठाउन मिल्छ, कार्डमा राख्न मिल्छ, र कसैले सोध्दा टाइप गरेर बताउनुपर्दैन।
खाता एपमा पसलको सार्वजनिक पृष्ठ र डिजिटल व्यवसाय कार्ड बनाउन मिल्छ। यो वेबसाइटको विकल्प होइन — यो त्यसभन्दा सानो कुरा हो, र धेरै पसलका लागि आवश्यक कुरा त्यत्ति नै हो।
दोस्रो कुरा: नहराउनु
यहीँ धेरै पसलले गुमाउँछन्। सोधपुछ आउँछ — ह्वाट्सएपमा, फेसबुकमा, फोनमा — र त्यो बेला व्यस्त भइन्छ। 'पछि जवाफ दिन्छु' भनिन्छ, अनि तीन घण्टापछि त्यो सन्देश बीस वटा तल पुगिसक्छ।
समाधान छिटो जवाफ दिनु होइन — त्यो सधैँ सम्भव हुँदैन। समाधान सोधपुछलाई सन्देशबाट निकालेर सूचीमा राख्नु हो, जहाँ त्यो जवाफ नदिएसम्म बसिरहन्छ।
- आएको सोधपुछ नाम र नम्बरसहित दर्ता गर्नुहोस्, चाहे तुरुन्तै जवाफ दिन नसके पनि।
- फलोअपको मिति तोक्नुहोस्। मिति नभएको सोधपुछ पछ्याइँदैन।
- कहाँबाट आयो लेख्नुहोस् — फेसबुक, चिनजान, बाटो हिँड्दै। तीन महिनापछि यही जानकारीले भन्छ कि कहाँ मेहनत गर्न लायक छ।
- बन्द भएको पनि लेख्नुहोस् — किन भएन। यो सबैभन्दा बढी सिकाउने रेकर्ड हो।
तेस्रो कुरा: फर्काउनु
नयाँ ग्राहक ल्याउन खर्च लाग्छ। भएको ग्राहक फर्काउन प्रायः एउटा सन्देश पुग्छ — तर त्यो तब मात्र सम्भव हुन्छ जब नम्बर छ।
यही कारण हो कि उधारो खातामा फोन नम्बर राख्ने बानी दुई काम गर्छ। पहिलो, सम्झाउन मिल्छ। दोस्रो, र कम चर्चा हुने — नयाँ माल आएको वा सिजनको सामान आएको खबर पठाउन मिल्छ।
एउटै कुरा राम्ररी
अन्तिम सल्लाह सबैभन्दा सरल छ। फेसबुक, इन्स्टाग्राम, टिकटक, गुगल — सबैतिर हुनुपर्छ भन्ने दबाब हुन्छ, र त्यसैले पाँच ठाउँमा अधुरा पृष्ठ बनाइन्छ जसमा पुरानो नम्बर र गलत समय लेखिएको हुन्छ।
गलत जानकारी भएको पृष्ठ नभएको पृष्ठभन्दा नराम्रो हो। एउटा ठाउँ छान्नुहोस् जहाँ तपाईंका ग्राहक साँच्चै छन्, त्यसलाई सही राख्नुहोस्, र सोधपुछ आएपछि दर्ता गर्नुहोस्। बाँकी पछि थप्न सकिन्छ।